Source: Music World
Wow! Very grateful to Fred Pach for those wonderful words.
English:
With The Very Hairy New Standard, JoosTVD delivers another album (already in his 22nd year) that exists entirely in its own universe: a world in which pop, funk, playful experiments and tongue-in-cheek humor constantly intersect. It is a record that, with its compact playing time of more than 33 minutes, does not bore for a second and in which JoosTVD once again proves that he remains one of the most idiosyncratic and productive musicians in the Netherlands. The songs are short, pointed and full of small musical discoveries that you only fully notice after several listens.
The opener De Nada immediately sets the tone: light-footed, rhythmic and with that typical JoosTVD twist that hangs somewhere between pop and funk. The One Not the Only and Laid-Back build on that with a relaxed groove and melodies that settle in your head surprisingly quickly. JoosTVD likes compact songs, and you can hear that: no unnecessary frills, but just enough arrangement to give each song character. Bread Crums for the Hermit and Loving Place show how he manages to create a completely unique atmosphere with minimal means. Halfway through the album, he dives deeper into his own musical fantasy world with The Sky Mountain Way and The Very Hairy Old Standard. Especially the latter song stands out because of its longer playing time and more drawn-out structure, as if JoosTVD takes a moment to unfold his ideas further. It's one of the moments when you hear how musically skilled he is, without it ever becoming pretentious. Viva las Visa and Fiddle a Little then bring back lightness and tempo, with playful rhythms and a wink that you immediately pick up as a listener. In the final phase of the album we find Après la Lettre, Into the Sunlight and The Sundance Kid, three short but atmospheric tracks that round off the whole with a feeling of lightness and freedom. They are songs that feel almost cinematic, as if they accompany small scenes in a quirky indie film. JoosTVD stays true to his style: melodic, funky, sometimes absurdist, but always musically thoughtful.
The Very Hairy New Standard is again a typical JoosTVD album: stubborn, creative, playful and surprisingly coherent despite the many styles and ideas that pass by. It is music that does not try to meet trends, but rather stems from pure artistic freedom. For fans of his earlier work, this is a feast of recognition; For new listeners, this is an excellent introduction to an artist who has been following his own path for years. JoosTVD proves once again that originality and pleasure in making music can still go hand in hand.
Review: Fred Pach (Music World)
Dutch:
Met The Very Hairy New Standard
levert JoosTVD opnieuw een album af (inmiddels al weer zijn 22e) dat
volledig in zijn eigen universum bestaat: een wereld waarin pop, funk, speelse
experimenten en tongue‑in‑cheek humor elkaar voortdurend kruisen. Het is een
plaat die met zijn compacte speelduur van ruim 33 minuten geen seconde verveelt
en waarin JoosTVD opnieuw bewijst dat hij één van de meest eigenzinnige en
productieve muzikanten van Nederland blijft. De nummers zijn kort, puntig en
zitten vol kleine muzikale vondsten die je pas na meerdere luisterbeurten
volledig opmerkt.
De opener De Nada zet meteen
de toon: lichtvoetig, ritmisch en met die typische JoosTVD‑twist die ergens
tussen pop en funk in hangt. The One Not the Only en Laid‑Back
bouwen daarop voort met een ontspannen groove en melodieën die zich verrassend
snel in je hoofd nestelen. JoosTVD houdt van compacte songs, en dat hoor je:
geen overbodige franje, maar precies genoeg arrangement om elk nummer karakter
te geven. Bread Crums for the Hermit en Loving Place laten horen
hoe hij met minimale middelen toch een volledig eigen sfeer weet te creëren.
Halverwege het album duikt hij met The Sky Mountain Way en The Very
Hairy Old Standard dieper zijn eigen muzikale fantasiewereld in. Vooral dat
laatste nummer valt op door zijn langere speelduur en meer uitgesponnen
structuur, alsof JoosTVD even de tijd neemt om zijn ideeën verder open te
vouwen. Het is een van de momenten waarop je hoort hoe muzikaal vaardig hij is,
zonder dat het ooit pretentieus wordt. Viva las Visa en Fiddle a
Little brengen daarna weer luchtigheid en tempo terug, met speelse ritmes en
een knipoog die je als luisteraar direct oppikt. In de slotfase van het album
vinden we Après la Lettre, Into the Sunlight en The Sundance
Kid, drie korte maar sfeervolle tracks die het geheel afronden met een
gevoel van lichtheid en vrijheid. Het zijn nummers die bijna filmisch aanvoelen,
alsof ze kleine scènes begeleiden in een eigenzinnige indie‑film. JoosTVD blijft
trouw aan zijn stijl: melodieus, funky, soms absurdistisch, maar altijd muzikaal
doordacht.
The Very Hairy New Standard
is daarmee opnieuw een typisch JoosTVD‑album: eigenwijs, creatief, speels en
verrassend coherent ondanks de vele stijlen en ideeën die voorbij komen. Het is
muziek die niet probeert te voldoen aan trends, maar juist voortkomt uit pure
artistieke vrijheid. Voor de liefhebbers van zijn eerdere werk is dit een feest
van herkenning; voor nieuwe luisteraars een uitstekende kennismaking met een
artiest die al jaren zijn eigen pad volgt. JoosTVD bewijst opnieuw dat
originaliteit en plezier in muziek maken nog altijd hand in hand kunnen gaan.
Recensie: Fred Pach (Muziekwereld)
